Artiest: Rage against the Machine
Jaartal: 1992
Genre: Alternative Rock

Voor mij is het debutalbum van Rage against the machine tot de dag van vandaag een klassieker die ik werkelijk grijs draai. Sterker nog; Voor mij is dit één van de albums die mijn uiteindelijke smaak in de muziek heeft beïnvloed. En eigenlijk was het niet eens liefde op het eerste gezicht.

Ik weet nog goed dat ik tijdens mijn laatste periodes op school dit album voor de eerste keer tegen kwam en het totaal niet interessant vond. Ik vond dat gegil van die rapper/zanger zwaar irritant en de gitarist moest eens verder kijken dan de riffs die hij nu geleerd had. Geen kans van slagen dacht ik toen nog. Totdat ik deze discussie ging voeren met één van mij medestudenten. Hij was namelijk wel overtuigd van de kracht van het album en hij probeerde mij zelf duidelijk te maken dat ik pas mocht oordelen nadat ik het album twee dagen lang continu gedraaid zou hebben. Als ik het dan nog niet goed genoeg vond, dan was zijn missie mislukt en was ik totaal verloren gegaan voor krachtige en overtuigende muziek.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben met mijn toenmalig walkman(!) aan de slag gegaan en heb een compleet weekend de klanken van zanger Zack de la Rocha en gitarist Tom Morello op mijn oren gelopen. Conclusie; Ik was eigenlijk al verkocht na de eerste ronde. Ik heb mijn walkman zelfs vervloekt dat het volume niet harder kon dan de uiterlijke stand waarop ik hem had afgedraaid de eerste keer. Die irritante rapper had ineens teksten die ik wel kon plaatsen en die riffs waren eigenlijk gewoon onderdeel van een hysterisch geheel dat de tot nu toe onbekende rocker in mij wakker maakte. Wat een ervaring.

Heden is die mening alleen maar sterker geworden. De band is in een aantal jaren uit elkaar geweest voor diverse soloprojecten (Morello o.a. voor de band Audioslave), maar dit album is bij mij altijd recht
overeind blijven staan. Bijna alle nummer hebben wel wat sterren meegekregen in mijn iPod en voor de openingstrack ‘Bombtrack’ gebruik ik regelmatig om wat opgekropte irritatie kwijt te kunnen.

Bombtrack – 3 sterren
Killing in the Name – 5 sterren
Take the Power Back – 3 sterren
Settle for Nothing – 2 sterren
Bullet in the Head – 2 sterren
Know Your Enemy – 4 sterren
Wake Up – 4 sterren
Fistful of Steel – 4 sterren
Township Rebellion – 4 sterren
Freedom – 3 sterren

Het politieke tintje dat de band eigenlijk met al hun werk meegeeft gaat wel totaal aan mij voorbij. En ook gaat het mij voornamelijk om dit debutalbum van de mannen. Later werk als Battle of Los Angeles (1999) en Renegades (2000) vind ik wel aardig maar komen niet in de buurt van deze oase van muzikale genoegdoening. Ook het eerder genoemde soloproject van Morillo (Audioslave) vond ik wel aardig, maar het totale plaatje samen met de rest van de band was niet meer aanwezig.

Vanaf 2007 zijn de mannen weer bij elkaar en spelen ze op diverse festivals en protesten tegen de toenmalige Amerikaanse regering. Het heeft allemaal nog niet tot een nieuw album geleid, maar misschien komt dit er nog van.

In 1993 stonden de beste mensen op Pinkpop en dat heeft een hele fijne versie van Killing in the name of’ opgeleverd. Enjoy!

© Bakkel dot com - Rage Against The Machine